كه خداوند از قول ابراهيم نقل مىكند ( فَمَن تَبِعَنِي فَإِنَّه مِنِّي ) هر كه پيرو من باشد از جمله ما است . اختصاص - حمران بن اعين گفت به حضرت باقر عرضكردم من با خدا عهد كرده‌ام كه از مدينه خارج نشوم مگر اينكه جواب يك سؤال مرا بدهى فرمود بپرس عرضكرد آقا من از شيعيان شما هستم ؟ فرمود بلى در دنيا و آخرت . مناقب - بكر بن صالح گفت عبد الله بن مبارك خدمت حضرت باقر رسيده عرضكرد آقا از اجداد شما روايت شده كه هر فتح و پيروزى كه نصيب مسلمانان شود ولى در حكومت خلفاء جور باشد غنائم مربوط به امام است فرمود صحيح است . عرضكرد فدايت شوم مرا از يك فتح همين شكلى آورده‌اند بالاخره از دست آن كسى كه مالك من بود بيك وسيله‌اى نجات يافتم اينك بنده و برده شمايم . امام فرمود قبول كردم . موقعى كه خواست برود به مكه گفت من از وقتى كه به حج رفته‌ام بعد ازدواج كردم و راه گذران من از لطف و عنايتى بود كه دوستان ميكردند چون ديگر راهى براى اداره زندگى نداشتم بفرمائيد بايد چه كنم . فرمود برگرد به شهر و وطن خود حج و ازدواج و كسبى كه كرده‌اى برايت حلال است . پس از شش سال دو مرتبه آمد همان بندگى و بردگى سابق را يادآورى نمود امام عليه السلام فرمود تو آزادى در راه خدا عرضكرد آقا خواهش ميكنم يك يادداشت راجع به اين مطلب به من بدهيد . نامه‌اى چنين نوشت بِسْم اللَّه الرَّحْمن الرَّحِيم اين نامه محمد بن على هاشمى علوى است براى عبد الله بن مبارك من ترا در راه خدا و روز رستاخيز آزاد كردم كسى جز خدا آقاى تو نيست و هيچ كس نميتواند ادعاى مالكيت ترا بنمايد تو آزادشدهء من و خاندان منى بعد از اين در تاريخ محرم سال صد و سيزده محمد بن على ( حضرت باقر ) آن را با دست خط خود نوشته